Profesor Zygmunt Maksymiuk

 

MAKSYMIUK Zygmunt Feliks (29 VII 1932 Huszlew, pow. łosicki, woj. mazowieckie) syn Józefa i Teofili z d. Adamowskiej; geograf fizyczny, hydrolog. Ścieżka naukowa: 1955 mgr na Wydz. Matematyczno-Przyrodniczym UŁ, prom. prof. J. Dylik; 1966 dr n. przyr. na Wydz. Biologii i Nauk o Ziemi UŁ, prom. dr S. Zych, 1980 dr hab. n. geograf. w zakresie hydrografii tamże. Ścieżka zawodowa: 1954–1955 asyst. tech. w Katedrze Geologii UŁ; 1955–1960 asyst. dydakt.-nauk. w Zakładzie Geografii Fizycznej II UŁ; 1960–1965 st. asyst. w Zakładzie Meteorologii, Klimatologii i Hydrografii UŁ, 1966–1981 adiunkt tamże; 1975–76, 1981–82 wykł. i ćw. w WSP w Kielcach; 1981–1985 kier. Zakładu Meteorologii, Klimatologii i Hydrografii UŁ, 1981–1990 doc. dr hab. tamże; 1982–1990 z-ca dyr. Instytutu Geografii Fizycznej i Kształtowania Środowiska UŁ, 1988–1989 dyr. tamże; 1985–2002 kier. Zakładu Hydrologii i Gospodarki Wodnej UŁ; 1988–1990 kurator Zakładu Dydaktyki Geografii i Krajoznawstwa UŁ; 1990–2004 prof. nadzw. UŁ; od 2004 na emeryturze; 2005–2006 wykł. w WSHE w Skierniewicach. Kierunki badawcze: kartowanie hydrograficzne w zlewniach: Czarnej Malenieckiej i Kamiennej oraz na białostocczyźnie, a następnie w regionie łódzkim i centralnej części Gór Świętokrzyskich; mechanizmy obiegu wody w zlewniach rzecznych, w tym także dynamika wód; wpływ antropopresji na stosunki wodne, w tym rekonstrukcja warunków wodnych panujących w okresie osadnictwa wczesnośredniowiecznego (Łęczyca, Spicimierz, Uniejów), oprac. bioklimatycznej bonitacji obszaru woj. łódzkiego dla potrzeb rekreacji i badania przekształceń stosunków wodnych wywołanych działalnością górnictwa odkrywkowego w regionie bełchatowskim. Recenzje dorobku naukowego: 1 rec. w przew. prof., 5 rec. dokt. Współpraca z ośrodkami naukowymi: pobyty nauk.: 1975 Uniwersytet w Caan (Francja); 1979 Katedra Klimatologii i Hyrologii Uniwersytetu w Segedzie (Węgry); 1992 Uniwersytet Państwowy w Tbilisi (Gruzja); 2004 Uniwersytet Przyrodniczy w Sankt Petersburgu (Rosja); 1993 ćw. terenowe w Polsce dla specjalizantów hydrologii z Uniwersytetu Tbiliskiego (Gruzja). Członkostwo w organizacjach: 1954–2011 czł. Polskiego Tow. Geograficznego, 1972–2002 czł. Komisji Hydrograficznej tamże przy Zarządzie Głównym w Warszawie, 1969–1974 i 1984–1987 czł. Zarządu Oddz. Łódzkiego tamże; w 1964 (wspólnie z prof. S. Zychem i dr A. Zawadzką) założ. Oddz. Łódzki Polskiego Tow. Geofizycznego, 1975–1978 wiceprzewodn. i 1978–1983 przewodn. tamże; od 1988 czł. ŁTN, 1991–1993 sekr. i 1994–1996 przewodn. Wydz. III Nauk Matematyczno-Przyrodniczych tamże, 1997–2001 przewodn. Komisji Geograficznej Wydz. III tamże; od 1994 czł. Polskiego Tow. Gleboznawczego; 1997–2000 czł. Komitetu 198 Agrofizyki PAN. Udział w redakcjach czasopism: 1998–2006 czł. Kolegium Red. „Acta Geographica Lodziensia”. Kształcenie kadry naukowej: prom. 2 dokt. Dydaktyka: hydrologia i oceanologia; gospodarka wodna. Odznaczenia i nagrody: 1974 Złota Odznaka UŁ; 1976 Złoty Krzyż Zasługi; 1977 Złota Odznaka Polskiego Tow. Geograficznego; 1980 Nagroda Polskiego Tow. Geofizycznego, indyw. III° za całokształt osiągnięć w pracach nauk.-badaw. z zakresu geofizyki; 1980 Nagroda Rektora UŁ, indyw. III° za osiągnięcia w badaniach nauk. za cykl art. z zakresu hydrologii Gór Świętokrzyskich; 1981 Srebrna Odznaka „Zasłużony Białostocczyźnie”; 1981 Nagroda Sekr. Nauk. PAN, indyw. za udział w opracowaniu mapy hydrograficznej Polski; 1981 Nagroda MNSWiT, indyw. III° za osiągnięcia w dziedzinie badań nauk. za pracę hab. Formy alimentacji rzek i ich rola w bilansie wodnym na przykładzie dorzecza Widawki (Wrocław 1980); 1985 Medal UŁ w Służbie Społeczeństwu i Nauce; 1986 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski; 1989 Odznaka Honorowa „Za Zasługi dla Województwa Łódzkiego”; 1989 Srebrna Odznaka „Za Zasługi dla Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej”; 1990 Nagroda Rektora UŁ, indyw. I° za osiągnięcia dydakt., wychowawcze i organizacyjne; 1993 Medal KEN; 1995 Medal 50-lecia UŁ; 2002 Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (Polonia Restituta); 2005 Medal „Za Szczególne Zasługi dla ZNP”; oprócz wymienionych, wielokrotnie nagradzany za osiągnięcia nauk., organizacyjne i wychowawcze. Inne: 1973–1975 czł. Rady Nauk. przy woj. łódzkim; 1982–1985 czł. komisji geograficznej w zespole Programów Szkolnych przy MOiW; rec. podr. geografii i atlasu do ćwiczeń szkolnych dla klasy VI. Hobby: turystyka zagr. i kraj.; gromadzenie ciekawych skał i minerałów; muzyka poważna. Bibliografia podmiotowa w wyborze: dorobek nauk. ok. 130 poz. Mapa hydrograficzna Polski 1 : 50 000. Arkusz Mońki. Stosunki wodne Wysoczyzny Goniąckiej (Toruń 1958); Hydrografia dorzecza Grabi, „Acta Geographica Lodziensia” (1970, 25); Formy alimentacji rzek i ich rola w bilansie wodnym na przykładzie dorzecza Widawki, „Acta Geographica Łodziensia” (1980, 42); Zastosowanie analizy wydajności źródeł do oceny niektórych charakterystyk zbiorników wód podziemnych, „Przegląd Geologiczny” (1995, 5); Zawartość informacyjna map hydrograficznych, [w:] J. Kułtuniak (red.), Rzeki: kultura, cywilizacja, historia (Katowice 1999). E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript..

 

Żródło: Słownik członków Łódzkiego Towarzystwa Naukowego 2010-2015